Τετράγωνη Λήθη

Δαχτυλιές σ’ ένα παράθυρο,
γιατί ο χρόνος μπορεί να αντιστραφεί.
Είναι το πριν ή το μετά η φυσική μου κατάσταση;
Αδιαφορώ για το μέλλον, όσο και για το παρελθόν που δε μου ανήκει.

Σ’ ένα δωμάτιο διαμελισμένο από τη λήθη
κρύβονται οι ενοχές.
Ανθρώπινες κραυγές.
Σου φωνάζω πως ξεχνάω,
η μνήμη μου μια ζελατίνα που έχει φθαρεί από το χρόνο.
Αν δεν μου ανήκουν οι στιγμές μου
τότε ανήκουν σε κάποιον άλλον;

Ανθρώπινες κραυγές.
Αδυναμίες που κρύβονται στο χρόνο
με τη μορφή μιας αυθαίρετης ύπαρξης.
Δε θυμάμαι.
Δε θυμάμαι όλα αυτά που ήταν να γίνω.
Ανθρώπινες κραυγές – μόνο αυτό θυμάμαι.
Πόσο σωτήρια μια λέξη που όταν παίρνει μορφή
όλα όσα εννοεί κρύβονται μέσα της.
Πάντα θυμάμαι τις κραυγές.
Αυτές που δεν κατάφεραν να εκφράσουν όλα όσα εννοούν
που καμιά λέξη δεν τις έκανε τη χάρη.
Δεν τις γιάτρεψε, και έτσι κανείς άλλος δε θα πονέσει γι’ αυτές.
Θα μείνουν μόνες να εσωκλείουν τον εαυτό τους.
Μέχρι να ξεχαστούν κι από τις ίδιες.
Κι έτσι να πάψουν να υπάρχουν.
Γιατί ό,τι δεν ονομάζεται από τους άλλους
ξεχνιέται στον χρόνο.
σαν μια λήθη
που κατασκευάστηκε να εσωκλείει τον εαυτό της.
Και οι άκρες της
ακουμπούν μεταξύ τους
διασχίζονται το άπειρο
και γυρνώντας πάλι στο ίδιο σημείο.

Η αρχή και το τέλος συνορεύουν
μέσα στην ακινησία της συνείδησης.

Επιφυλάξεις

Καθρεφτίζεται στη σκέψη μου
η εικόνα σου.
Κάνω το χρόνο μαξιλάρι
και ακουμπώ,
ίσως με κάποια επιφύλαξη,
το κεφάλι μου.
Ξέρω πως θα μου ξεγλιστρήσει.
Στο τέλος.
Όμως, δεν προσβάλει κανέναν, νομίζω,
να στηριχθώ για λίγο επάνω του.
Για λίγο μόνο,
και για όσο μου δίνεται.

Λάθος ουρανός

Αναρωτιέμαι
αν δεις τους μικρούς ήλιους
που έχουν φυτρώσει στις άκρες των δαχτύλων μου
καθώς σβήνουν το χρόνο
θα με αναγνωρίσεις;
Ή θα μείνεις εκεί; Μια παγωμένη εκδοχή του ουρανού.

Ζήτησα να φιλιώσω τις ψυχές με την αλήθεια σου.
Άρχισαν να μου μιλούν για σχέδια μισοτελειωμένα και εκτροπές έρωτα.
Για οπλαρχηγούς που ξέρουν καλά τι θέλουν
μα τρέχουν ξυπόλητοι,
και κανείς δεν τους παίρνει και πολύ στα σοβαρά.

Γιατί αν μπερδέψεις τα όσα φαίνονται με τα όσα εννοούνται
ας κατεβάσουμε καλύτερα τον ουρανό
και ας πάμε αλλού να παίξουμε το νούμερο μας.
Κάπου με κοχύλια για στέγη και θάρρος ν’ ανατέλλει μες τα σπίτια μας.