Οι ιππότες του βυθού

– Θα χαθώ στα βαθιά, για λίγο, το ‘χω ανάγκη.
– Να επιπλέεις, να σε βλέπω, να ξέρω πως δε σε βούτηξαν ακόμη τα υπόγεια ρεύματα τους.
– Πως συνορεύεις με το δίκαιο;
– Τι είναι αυτά; Τι με ρωτάς; Μιλούσαμε για βάθη και ρηχά.
– Το ίδιο μου κάνει. Τι είναι μια επιφάνεια αν δεν έχει από χάμω έναν πάτο για να φλέγεται;
– Τι σε νοιάζουν πια αυτά; Γιατί μόνος μπερδεύεσαι;
– Θέλω να ξέρω αν κάποτε χαθώ, ψάχνοντας για κάτι παραπάνω, μη τυχόν με λησμονήσουν. Και δεν προσέξουν πως δεν είμαι μόνο τα όσα φαίνομαι.
– … Δεν είσαι. Κανείς δεν είναι. Όλοι το ξέρουν. Ο καθένας για τον άλλο.
– Και τότε γιατί κανένας δεν ψάχνει να με βρει; Στο βάθος μου. Στο αληθινό μου βάθος.
– Γιατί φοβούνται, καλέ μου, φοβούνται, τι θα βρεις ύστερα στο δικό τους. Μη θυμώνεις.
– Και τι να κάνω μέχρι ο φόβος να περάσει;
– Γιατί είναι στολισμένα τόσο περίτεχνα ο βυθός αναρωτήθηκες ποτέ σου;
– Περιμένοντας να τον βρουν έβαλε τα καλά του θες να μου πεις;
– Ακριβώς.
– Και πως ήξερε πότε θα ‘ρθουν; Για ποιους θα ετοιμαστει;
– Δεν ήξερε πότε θα ‘ρθουν. Γι’ αυτό άρχισε να ετοιμάζεται από νωρίς.
Δεν ήξερε ποιοι θα ‘ρθουν. Γι’ αυτό ετοιμαζόταν για όλους. Δεν ήξερε αν θα ‘ρθουν, γι’ αυτό δεν απεπλιζόταν και δεν ήλπιζε. Δεχόταν μόνο την άγνοια του. Κι έτσι έγινε πλούσιος, τόσο πλούσιος που κανείς δεν μπορούσε να το αρνηθεί, ακόμα κι αν μόνο λίγοι, και γενναίοι, τον είχαν δει από κοντά, και διηγιόντουσαν σε άλλους τι είχαν δει. Κι έτσι θα ζούσε περισσότερο από όλους. Και για όλους. Πήγαινε, όμως, τώρα, βγάζει κύμα, να τιμωρήσει ο ουρανός τα ρηχά, που στέκονται ανάμεσα στον ίσκιο και την αρμύρα.

Advertisements

ΒΡΕΘΗΚΕ

Βρέθηκε ζευγάρι ακατέργαστων ναι, σε σχήμα καρδιάς, στην περιοχή Ελπίδας, οδός Υπόσχεση και Ονείρου γωνία. Ο ιδιοκτήτης τους φαίνεται να τα άφησε ασυνόδευτα, καθώς βρέθηκαν να τον περιμένουν υπομονετικά.

Δεν υπάρχουν σημαντικά ίχνη φθοράς, εκτός ίσως από ένα μικρό σημάδι καύτρας στον δεξί καρπό του ενός και μια λεπτή αμυχή στο αριστερό μάγουλο του άλλου… Ο δεσμός που τα ένωνε με τον ιδιοκτήτη τους φαίνεται να έχει από καιρό κοπεί – απλώς αυτά δεν το πήραν χαμπάρι.

Η ηλικία τους είναι αδιευκρίνιστη, αν και υπάρχει μια μικρή υπόνοια σε σχέση με το πόσος καιρός τους απομένει. Είναι φιλικά με τους ξένους και η οικειότητα μοιάζει να τα πολλαπλασιάζει. Αδυνατούν να συνυπάρξουν στον ίδιο χώρο με οτιδήποτε τα τρομοκρατεί – μια τέτοια συνάντηση τα μετατρέπει αυτομάτως σε όχι.

Δίνονται σε όποιον διατίθεται να τα διατηρεί ζεστά, ακόμα και σε περίοδο απουσίας του.

Υποσημείωση 1: Θερμή παράκληση: Αν πρόκειται να δώσετε τα ναι σας σε κάποιον, μη τα αφήνετε στο κρύο να σας περιμένουν. Ίσως βρεθεί κάποιος, πιο έξυπνος από εσάς, και τα στρέψει εναντίον σας.

Το αποκλειστικό σου

Είχανε δίκιο.
Αν μιλάς για όσους φύγανε νωρίς,
πες είχανε δίκιο.
Μπορεί να τους τύλιξε η λήθη, μπορεί να τους τύλιξε μια καινούρια ζωή.
Μπορεί και τα δυο.
Ή μπορεί και να είχανε δίκιο.

Κι αν το πεις αυτό, δε σημαίνει πως θα πάρεις το μέρος τους.
Δε σημαίνει πως θα ξεχάσεις τη δικιά σου την πίκρα.
Απλώς θα βάλεις και των δυο στο τραπέζι.
Ούτε σημαίνει πως τάχα του άλλου η πίκρα θα γίνει τώρα πιο σημαντική.
Απλώς θα μπορείς να μιλάς γι’ αυτήν χωρίς να νιώθεις ότι κατηγορείσαι αποκλειστικά.

Κι αν σε πονάει, θα σε πονάει. Δεν γιατρεύεται αυτό.
Κι αν δεν κατάλαβαν τα λόγια σου, πες μου,
πόσα τους λόγια κατάλαβες εσύ;

Δε σηκώνει κόντρες το αλησμόνητο.
Κι αν είναι έτσι, τις κόντρες μου τις φέρνω πλαγίως.
Οι μετωπικές κούρασαν τόσο εμένα,
όσο κι εκείνους.
Είχανε δίκιο και δεν το φέρνω βαρέως.
Η οικειότητα στην παρουσία οικοδομείται,
στην απουσία θεμελιώνεται.