Τετράγωνη Λήθη

Δαχτυλιές σ’ ένα παράθυρο,
γιατί ο χρόνος μπορεί να αντιστραφεί.
Είναι το πριν ή το μετά η φυσική μου κατάσταση;
Αδιαφορώ για το μέλλον, όσο και για το παρελθόν που δε μου ανήκει.

Σ’ ένα δωμάτιο διαμελισμένο από τη λήθη
κρύβονται οι ενοχές.
Ανθρώπινες κραυγές.
Σου φωνάζω πως ξεχνάω,
η μνήμη μου μια ζελατίνα που έχει φθαρεί από το χρόνο.
Αν δεν μου ανήκουν οι στιγμές μου
τότε ανήκουν σε κάποιον άλλον;

Ανθρώπινες κραυγές.
Αδυναμίες που κρύβονται στο χρόνο
με τη μορφή μιας αυθαίρετης ύπαρξης.
Δε θυμάμαι.
Δε θυμάμαι όλα αυτά που ήταν να γίνω.
Ανθρώπινες κραυγές – μόνο αυτό θυμάμαι.
Πόσο σωτήρια μια λέξη που όταν παίρνει μορφή
όλα όσα εννοεί κρύβονται μέσα της.
Πάντα θυμάμαι τις κραυγές.
Αυτές που δεν κατάφεραν να εκφράσουν όλα όσα εννοούν
που καμιά λέξη δεν τις έκανε τη χάρη.
Δεν τις γιάτρεψε, και έτσι κανείς άλλος δε θα πονέσει γι’ αυτές.
Θα μείνουν μόνες να εσωκλείουν τον εαυτό τους.
Μέχρι να ξεχαστούν κι από τις ίδιες.
Κι έτσι να πάψουν να υπάρχουν.
Γιατί ό,τι δεν ονομάζεται από τους άλλους
ξεχνιέται στον χρόνο.
σαν μια λήθη
που κατασκευάστηκε να εσωκλείει τον εαυτό της.
Και οι άκρες της
ακουμπούν μεταξύ τους
διασχίζονται το άπειρο
και γυρνώντας πάλι στο ίδιο σημείο.

Η αρχή και το τέλος συνορεύουν
μέσα στην ακινησία της συνείδησης.