Και ο κόσμος θα μιλά

Όταν πια σταμάτησες να μιλάς
προκειμένου να ακούσεις για λίγο,
κατάλαβες ότι όλος ο κόσμος σιωπά
για να ακούσει μόνο τον εαυτό του
γύρω του.

Και είναι από απελπισία
που ξαναρχίζει πάλι να μιλά.
Και είναι από ντροπή
που ορκίζεται πως δε θα το ξανακάνει.
Και είναι από ανημποριά
που δεν τηρεί τους όρκους του.

Μη θυμώνεις.
Όλοι στέκουμε στον ίδιο δρόμο.
Όλοι, ασχέτως ο καθένας που κοιτά.
Ανίκανοι να δούμε πως όσο ο κόσμος κι αν μιλά,
και αν σιωπά,
και αν μιλά πάλι ξανά,
θα μιλά,
και θα σιωπά,
και θα μιλά πάλι ξανά,
μέσ’ από μας.

img_current_613_121_large

Advertisements

Η γλώσσα της ντροπής

Οι άνθρωποι μιλάνε πολλές γλώσσες. Μία από αυτές είναι η γλώσσα της ντροπής. Συνοστίζονται στα κρυφά και λένε για όλα εκείνα που θέλουν να γίνουν μα δε γίνονται. Ψιθυρίζουν όσα τους πονάνε. Πάντα σιωπηλά. Πάντα στα κρυφά. Γιατί στα δυνατά συνήθισαν να είναι κάποιοι άλλοι. Να είναι εκείνοι που τους ζήτησαν να είναι. Εκείνοι που οι άλλοι θέλουν να βλέπουν. Εκείνοι που δεν έχουν πρόσωπο και μπροστά στον καθένα ανακατασκευάζουν το είδωλο τους σαν να βρίσκονται μπροστά στον καθρέφτη.

Μάταια περιμένω να σε γνωρίσω. Μάταια περιμένω να γνωρίσω τον καθένα. Νιώθω πολλές φορές μόνη. Όχι εκείνο το αίσθημα της μοναξιάς που βαραίνει τον καθένα, ακόμα κι όταν περικυκλώνεται από κόσμο. Αλλά εκείνο το αίσθημα πως κάποια στιγμή θα γυρίσω το κεφάλι και κανείς δε θα βρίσκεται πουθενά. Σαν μια πόλη που την αδειάζει ένας τυφώνας. όλα θα έχουν εγκαταλειφτεί. Θα έχω μείνει πίσω εγώ η ξεχασμένη και θα αναρωτιέμαι ποιος; Ποιος τράβηξε το πανί να δω αυτό που πάντα δεν υπήρχε; Να δω αυτό που δεν υπήρχε εγώ η ξεχασμένη.

Κι εκεί που θα λυσσομανάει ο αέρας και η οργή θα μπερδεύεται με τη δύναμη θα κοιτάω κάτω, έτσι όπως πάντα μου άρεζε. Γιατί στα χαμηλά γεννιούνται τα μεγάλα. Ό,τι μου ήρθε από ψηλά, δεν είχε έρθει για μένα. Ίσως τότε οι απουσίες να πάψουν να υπάρχουν μόνο στην σκέψη, ίσως να πάρουνε μορφή και γίνουν παρουσίες που διψάν να μείνουν αόρατες. Κανείς να μην τις βλέπει, όπως όταν ακόμα υπήρχαν στ αλήθεια.

Γιατί οι άνθρωποι μιλάνε πολλές γλώσσες. Και μια απ’ αυτές είναι η γλώσσα της ντροπής. Είναι η γλώσσα που τους κάνει να πιστεύουνε στα θαύματα και η ίδια που τους κάνει να πιστεύουν πως αν αυτά συμβούν, αυτοί θα μπορούν να τ’ αναγνωρίσουν.