Και ο κόσμος θα μιλά

Όταν πια σταμάτησες να μιλάς
προκειμένου να ακούσεις για λίγο,
κατάλαβες ότι όλος ο κόσμος σιωπά
για να ακούσει μόνο τον εαυτό του
γύρω του.

Και είναι από απελπισία
που ξαναρχίζει πάλι να μιλά.
Και είναι από ντροπή
που ορκίζεται πως δε θα το ξανακάνει.
Και είναι από ανημποριά
που δεν τηρεί τους όρκους του.

Μη θυμώνεις.
Όλοι στέκουμε στον ίδιο δρόμο.
Όλοι, ασχέτως ο καθένας που κοιτά.
Ανίκανοι να δούμε πως όσο ο κόσμος κι αν μιλά,
και αν σιωπά,
και αν μιλά πάλι ξανά,
θα μιλά,
και θα σιωπά,
και θα μιλά πάλι ξανά,
μέσ’ από μας.

img_current_613_121_large

Στο σημείο που όλα μπορούν

Κοιτάζω μέσα μου να δω αν κάτι λείπει
είναι αλήθεια πως πάντα όταν κάτι λείπει,
κάτι άλλο έρχεται.
Και έτσι ψάχνω με μανία
να ανακαλύψω το καινούριο μου δώρο.

Είπα να ζωντανέψω λίγο τη μάχη.
Να βάλω εμπόδια ανάμσεσα σε μένα
και σε όσα μπορώ να γίνω.
Το δράμα του ανθρώπου ξεκινά
όταν αρχίζει να αποζητά το δράμα.
Συνεχίζεται όταν αρχίζει να αποζητά τους άλλους.
Τελειώνει όταν αρχίζει να αποζητά τον εαυτό του.

Ρούχα που μου φόρεσαν, και με στένεψαν.
Ρούχα που μου φόρεσα, και χάθηκα μέσα τους.
Δεν υπάρχει κάτι που να λείπει.
Όσα υπήρξαν, έχουν αφήσει τα χνάρια τους πάνω μου
και δε λείπουν.
Δε λείπεις ποτέ, όταν έχεις υπάρξει.

Ο κόσμος σου
περιορίζεται μόνο από την εικόνα σου γι΄ αυτόν.
Γι’ αυτό να προσέχεις…

Ο αγγελιοφόρος

Μου ζήτησαν να έρθω να σε βρω αυτοπροσώπως.
Το σύρμα επινοήσεως να παρακάμψω,
και να ρθω να σου φέρω αυτό το γράμμα
που οι πιο πολλοί μοιάζει να παραμέλησαν.

Μα με προετοίμασαν πρώτα για κάτι
πως άμα περάσω, λέει, το σύνορο που όρισες
και βγω απ’ την πλευρά σου,
με περιμένουνε οι σειρήνες.

Κι εγώ ατάραχος, έτσι όπως μόνο κάποιος σε άγνοια ξέρει και μπορεί να δείχνει,
για ένα πράγμα αναρωτήθηκα:
Που ακούστηκε παραβάτης να ορίζει τώρα και το χώρο του;

Κι ύστερα τους καθησύχασα, λέγοντας τους
πως τάχα έχω κάνει τούτο το ταξίδι χίλιες φορές.
Κι αυτό γιατί δεν ήθελα να αφήσω πίσω
όσες ερωτήσεις μεταφέρω και μαζί μου.
Αλλιώς ποιος ο λόγος μου; Και γιατί να ρθω να σε βρω
αν δεν μπορούσα πρώτα να εγγυηθώ
πως άξιζε τον κόπο να το κάνω;

Κι έτσι να μαι τώρα, ίσια μπροστά σου,
λέγοντας σου πως είναι η πρώτη μου φορά
που κάνω αυτό το ταξίδι, και οι σειρήνες
κόντεψαν να με ζαλίσουν, και να με κάνουν να θέλω
να το βάλω στα πόδια. Όμως όφειλα βλέπεις
να τελειώσω την αποστολή μου.

Ποιος είσαι; Τι γυρεύεις μες το νου μου;

Σωκρατικός Διάλογος

– Tι φοβάσαι πιο πολύ;
– Φοβάμαι να τους αφήσω να με δουν όπως είμαι.
– Γιατί;
– Γιατί έτσι θα αναγκαστώ να με δω κι εγώ.
– Δε σ’ έχεις δει ποτέ μέχρι τώρα;
– Πολλές φορές. Αλλά μόνο έτσι όπως θα ήθελα να είμαι.
Οι άλλοι όμως δε θα με δουν έτσι όπως θα θελα να είμαι, αλλά έτσι όπως όντως είμαι.
Και αυτό είναι κάτι το καινούριο για μένα.
Κάτι το αποκαλυπτικό και έτσι τρομακτικό.
– Δεν είσαι οπαδός της αλήθειας;
– Υποθέτω πως όχι όταν αφορά εμένα.
Είναι δύσκολο όταν αρνείσαι συνειδητά την πλεονεκτική θέση που σου παρέχει η ψευδαίσθηση ότι διαθέτεις τον έλεγχο του πως θα φερθείς, πως θα αισθανθείς, πως θα αφήσεις να εννοηθούν όσα λες.
– Είναι βαριά η ελευθερία λοιπόν;
– Ίσως να φταίει η εικόνα που μας έχουν διαμορφώσει για αυτήν.
– Τι εικόνα είναι αυτή;
– Ανέμελη, εύκολη,γεμάτη σιγουριά,χωρίς φόβους…
– Μη ανθρώπινη;
– …
– Από πότε η ανθρωπιά θεωρείται βάρος;
– Ίσως από τότε που οι άνθρωποι θεώρησαν ότι το να είσαι άνθρωπος θεωρείται αυτονόητο…

Χαμένοι στη μετάφραση

Φοράω γυαλιά όταν δε θέλω να δουν μέσα μου.
Καπνίζω μόνο όταν θέλω να τινάξω από πάνω μου σαν άσπρο πανί
όσους με φίλησαν.
Θα ήταν πιο εύκολο να γράφω «Μείνετε μακριά».
Όμως αυτό θα ήταν και το πρόβλημα.
Θα ήταν εύκολο, απλουστευμένο, κάπως πρωτόγονο.
Θα έδινε μια έννοια μακρινή από την έννοια που θέλω να μεταδώσω.
Θα μπορούσε ο καθένας να του αποδώσει μια πρόχειρη μετάφραση. Μια κάπως τελεσίδικη και μη αντιστρέψιμη.
Και είναι ατελέσφορη η τακτική που ακολουθείται
να πλησιάζεις κάποιον,
αφού τον έχεις ήδη ονοματίσει.

Το προσδόκιμο επιβιώνει, και κατακερματίζει το τυχαίο.
Βλέπεις, το ανεπίτρεπτο και το απ’ αλλού φερμένο δε το συγχωρούν οι άνθρωποι.
Ζητάν απλοποιήσεις, ονόματα, μεταφράσεις της μιας οπτικής, μονοδιάστατες αλήθειες,
κάποιος αδιάκοπα να τους εξηγεί, να τους ψιθυρίζει στο αυτί τι συμβαίνει στη σκηνή.
Όμως ό,τι επιδέχεται μετάφραση με βαραίνει.
Όπως ένας κόμπος που γεννήθηκε από το φόβο.
Όπως ένας φίλος που δείχνει μόνο όσα θέλεις να δεις
για να μη δεις όλα όσα εκείνος δε θέλει.

Τα όσα δείχνω, τα είδαν όλοι.
Τα όσα είμαι, ίσως τους γλίτωσαν.
Για να τα δουν έπρεπε να αμφισβητήσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους.
Όσα ήθελαν να πιστεύουν για μένα. Για μένα σε σχέση με αυτούς.
Βλέπεις εγώ διαθέτω την επαρκή αλλαζονεία
να πιστεύω πως δεν επιδέχομαι μεταφράση. Μα επιδέχομαι πολλές.
Όσες οι στιγμές μου, όσες και οι άνθρωποι που με ακούμπησαν.
Και ακόμη να ξέρω και να θυμάμαι, για να μη ξεγελαστώ τις δύσκολες ώρες,
πως καμιά τους δεν είμαι εγώ.

Αυτή είναι η αξία της μετάφρασης.
Για λίγο νομίζεις πως κατάλαβες, μετά πάλι αμφισβητείς.
Όλο και κάτι καινούριο που δεν είχες προσέξει.
Όλο και κάτι παλιό, που τώρα όντας καινούριος,
το μεταφράζεις αλλιώς.

Κανένας άνθρωπος δεν επιδέχεται μετάφραση, παρά μόνο πολλές.
Και κανένας άνθρωπος δεν είναι η μετάφραση του.
Ευτυχώς…

Θλίψη

Με είδες να περνώ έξω απ’ το σπίτι σου.
Ποτέ δεν πίστεψες στ’ αλήθεια ότι θα ερχόμουν για να σε βρω.
Ήθελα να απαλλαγώ από σένα, μια και καλή.
Σε σημάδεψα στο μέτωπο. Είπες «Δε θα τολμήσεις».
Δε χρειαζόταν να με προκαλέσεις.
Είπες «Αν διώξεις εμένα, θα διώξεις κι ένα κομμάτι σου μαζί».
Χαμογέλασα και σου γύρισα την πλάτη.
Δεν κάνει να δίνουμε στη θλίψη αυτό που γυρεύει να βρει.

Για Aρχή

Πνίγομαι από τον εαυτό μου. Πνίγω τον εαυτό μου.
Ανθεκτική στην ανοικοδόμηση φοβιών. Πρέπει να σταματήσει.
Πρέπει να επιστρέψω σ’ αυτό που υπήρχε πριν δημιουργηθεί όλο αυτό.
Ίσως αν σταματήσω να υποτιμώ, να αρχίσω να εκτιμώ αυτό που είμαι.
Κατακρίνω τα πάντα. Τους γύρω μου. Τα όσα έχω. Αυτά για τα οποία προσπαθώ.
Κι ας μην το κάνω φανερά. Με τρώω σιγά σιγά.
Σαν να μην έχω μια αρχή, παλεύω με τις σκιές που περνούν.
Και περνούν από παντού – και θα περνούν για πάντα.
Είμαι η σκιά της ζωής μου – εγώ ευθύνομαι.
Λέω ότι θα τα ξαναπούμε μόλις είμαι έτοιμη.
Αλλά ποτέ δε θα είμαι έτοιμη αν δεν πετάξω αυτό
που έφαγε από όλους και τώρα τρώει από εμένα.
Τι θέλεις; Τι ζητάς; Κάποια πράγματα θα έπρεπε να είναι απλά.
Τόσο απλά που κι ένα παιδί θα μπορούσε να τα καταλάβει.
Μας έφαγε η μεγαλομανία, τα δήθεν όνειρα, τα δικά σου και τα δικά μου.
Το θα υπάρξω αφού σε βρω. Ποτέ δε θα βρεις τίποτα.
Όσα ζητάς είναι εδώ και εσύ τα σπρώχνεις μακριά σου.
Σκληρή, πόσο σκληρή μπορώ να γίνω, στα λάθος πράγματα, στα λάθος άτομα.