Επιφυλάξεις

Καθρεφτίζεται στη σκέψη μου
η εικόνα σου.
Κάνω το χρόνο μαξιλάρι
και ακουμπώ,
ίσως με κάποια επιφύλαξη,
το κεφάλι μου.
Ξέρω πως θα μου ξεγλιστρήσει.
Στο τέλος.
Όμως, δεν προσβάλει κανέναν, νομίζω,
να στηριχθώ για λίγο επάνω του.
Για λίγο μόνο,
και για όσο μου δίνεται.

Άσπρο Πανί

Κατάδικο μου, κενό, άμορφο
το παρελθόν της προηγούμενης ζωής μου.
Το μέλλον της επόμενης μου ύπαρξης.

Πόσο όμορφο να ξεκινάς απ’ την αρχή;
Και να μην αφήνεις άλλους να πατάν
στα βήματα που έχουν σβήσει

απ’ το χρόνο.

Σαν να ναι ένα πανί όλη μας η ζωή
που χρωματίζεται αδέξια απ’ τις διαθέσεις μας.
Έτσι κι εγώ το βάφω τώρα άσπρο, κατάλευκο.
Ο φωτεινός σηματοδότης της ζωής
καλεί τώρα στο έδρανο
την επόμενη στιγμή.

Γιατί εκτιθέμεθα, κύριοι,
κι όσοι εκτίθενται πρέπει να ξέρουν πρωτίστως πως να ξεκινούν

απ’ την αρχή.

Είναι νωρίς

Γυρνάς τα φώτα της σκηνής πάνω μου. Δε θυμώνω. Είναι νωρίς.
Είναι νωρίς να πω πως μπορώ να ξεχωρίσω κάθε βήμα που σχηματίζει το χορό σου.
Το περίγραμμα που περιγράφει τη σιωπή σου. Το βαθούλωμα της σκέψης σου.
Τον τεταμένο ήχο που αφήνει πίσω η φωνή σου όταν σιγά σιγά σβήνει,
όταν μου τα έχει πει όλα, όταν μου λέει πως μαζί μου είναι όλα μια καινούρια αρχή.

Δεν είσαι πρόσωπο.
Δεν είσαι εσύ.
Δεν είσαι ούτε και αρκετό εμείς.
Είσαι το εγώ σου, αυτό το εγώ που είναι αρκετό
να σβήσει όσα άλλα εγώ πέρασαν να μεταβάλλουν το εδώ μου.
Ας είναι καλά τα εγώ τους, στη μνήμη των πεσόντων φυτρώνουν πάντα καινούριες εποχές.

Όμως όχι δε θα γίνεις το καπρίτσιο μου, δε θα γίνεις ο θυμός μου. Είναι νωρίς.
Είναι νωρίς να μιλώ για σένα κι ας σ’ έχω συναντήσει χρόνια πριν.
Γιατί όταν υπάρχεις, υπάρχουν όλα. Κι ας τρεμοπαίζει η ψυχή σου σαν παιδί, θηρίο ανήμερο έχω δει να το ξυπνούν οι αγκαλιές και οι σκιές μόνο να το ημερεύουν.
Να μου μιλάς, να μου μιλάς πολύ. Μία μία τις νότες να βάζεις στη θέση τους, να συνηθίσω τον ήχο της φωνής σου, γιατί θέλω η φωνή σου, μόνο η δική σου η φωνή, να συνηθίσει στη δική μου.