Κανόνες χρήσης της σιωπής

Η σιωπή πρέπει να ξεκινάει από μέσα, για να χαρακτηριστεί σύμμαχος σου.
Όταν σου επιβάλλεται ή την επιβάλλεις στον εαυτό σου,
η καθαρότητα της θολώνει και καλύπτει αυτό το οποίο και αντιμάχεται.
Γιατί η σιωπή πάντα παλεύει με κάτι.
Αν έχεις το θάρρος να το δεις, η σιωπή σου κατατάσσεται στις διαμαρτυρίες.
Αν πάλι όχι, η σιωπή σου αποτυγχάνει του σκοπού της και μένει μόνη.
Δεν είναι πολλοί αυτοί που θα ακούσουν τη σιωπή σου.
Αλλά όταν τους δεις, να τους αρπάξεις απ’ το χέρι και να μην τους αφήσεις να παν πουθενά.
Η σιωπή αντέχεται πάντα, αν έχει μια αιτία να υπομένει.
Η σιωπή είναι αφόρητη για όσους τη φορούν σα ρούχο δανεικό,
γιατί αδυνατούν να φορέσουν κάτι άλλο.
Στη δεύτερη περίπτωση, τρέφεται από το άτομο που τη φορά,
ενώ στην πρώτη το τρέφει,
καθώς ζητούμενο της είναι να βρει τα λόγια αυτά
που θα δικαιολογήσουν την ύπαρξη της
με το καλύτερο δυνατό τρόπο και θα καταστήσουν σαφές
πως η σιωπή είναι μια μορφή επικοινωνίας,
απείρως ισχυρότερη από έναν συμβολικό κώδικα επικοινωνίας, όπως αυτόν που παρέχει η γλώσσα,
καθώς η σιωπή δείχνει άσχημα σε όσους τη χρησιμοποιούν για να περάσουν το δικό τους,
σε αντίθεση με τη γλώσσα, που με τον κατάλληλο χειρισμό,
δείχνει πάντα καλύτερα σε όσους γνωρίζουν λιγότερα απ’ όσα λένε πως γνωρίζουν.

Η σιωπή φοριέται πάντα από μέσα.

Γιατί η σιωπή…

«Επιστρέφει και καταπίνει φωτιές,
πίνει μεδούλι και μετράει τους σφυγμούς σου..»

Advertisements