Το πολύτιμο

Η χαρά έρχεται από τα πλάγια, από τις γωνίες, από τις επισκευασμένες σου ζημιές, από το παράδοξο. Γεννιέται σε μέρη που κανείς δεν την περιμένει.

Όπως το λουλούδι που θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα το δεις να έχει ξετρυπώσει, σαν στα μουλωχτά, σε μια απόκρυφη και χιλλιοασβεστωμένη γωνία. Και θα αναρωτηθείς, ‘Μα πως; Πως βρήκε τον τρόπο;’

Και εκείνο θα ‘ναι σαν να σου λέει, ‘Κοίτα με, εδώ είμαι πάλι! Τα κατάφερα!’. Έτσι απλά. Χωρίς πολλά λόγια και εξηγήσεις. Χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες. Βρήκα τον τρόπο και πέρασα στην άλλη πλευρά… Από το μέρος το χωρίς ζωή, στο μέρος που το πολύτιμο και το σπάνιο σημαίνει όμορφο. Κι από το όμορφο, γίνεσαι όμορφος κι εσύ.

H Αλίκη στη Χώρα των Μαγεμένων Εποχών

Στην οδό παραπλεύρως του ωκεανού της ύπαρξης
βαδίζεις εθελοτυφλώντας
και κάποτε με συμπόνια προς τα όσα σε αποτελούν.
Ισχυρίζεσαι πως είσαι μοναδική
μα όλο πέφτεις σε πηγάδι
που το ακριβές του βάθος αγνοείς.
Ψάχνεις τη δική σου Αλίκη
στη χώρα των Μαγεμένων Εποχών
και βαφτίζεις το μικρό μεγάλο
από φόβο μη τυχόν είσαι κι εσύ από αυτούς
που θα κατατάξουνε στους λιγοστούς.

Αρνείσαι τη δύναμη σου, μα στο από κοντά
μπορείς πάντα περισσότερα από όλους τους υπόλοιπους μαζί.
Το θυμικό σου ο σάκος του αιόλου,
το αδειάζεις επάνω σου, σαν από καπρίτσιο,
και υπερηφανεύεσαι πως είσαι ακόμα δυνατή,
πως μπορείς να παραμείνεις εσύ, ακόμα και ύστερα απ’ αυτό.
Μέχρι να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη,
είναι πλέον αργά, για να προλάβεις την αλλαγή
των όλων όσων έκατσαν επάνω σου, το δίχως άλλο,
με τη δειλή συναίνεση σου.

Έχεις τα χούγια σου, και τα κουμπιά σου,
κι όσα οι άλλοι από σένα ζητούν,
εσύ τους τα ‘χεις δώσεις ήδη,
κι έτσι όπως μόνο απ’ την αξία της προσφοράς σου
περιμένεις αναγνώριση,
τα λίγα που σου δίνουν έμαθες να τα στολίζεις
και να τρέφεσαι μόνο από όσα σου πετούν.

Αποκαλείσαι συνείδηση, όμως αυτό που πραγματικά είσαι
είναι όσα κομμάτια του δρόμου ένωσες
και τα κανες ζωή σου.

Στο σημείο που όλα μπορούν

Κοιτάζω μέσα μου να δω αν κάτι λείπει
είναι αλήθεια πως πάντα όταν κάτι λείπει,
κάτι άλλο έρχεται.
Και έτσι ψάχνω με μανία
να ανακαλύψω το καινούριο μου δώρο.

Είπα να ζωντανέψω λίγο τη μάχη.
Να βάλω εμπόδια ανάμσεσα σε μένα
και σε όσα μπορώ να γίνω.
Το δράμα του ανθρώπου ξεκινά
όταν αρχίζει να αποζητά το δράμα.
Συνεχίζεται όταν αρχίζει να αποζητά τους άλλους.
Τελειώνει όταν αρχίζει να αποζητά τον εαυτό του.

Ρούχα που μου φόρεσαν, και με στένεψαν.
Ρούχα που μου φόρεσα, και χάθηκα μέσα τους.
Δεν υπάρχει κάτι που να λείπει.
Όσα υπήρξαν, έχουν αφήσει τα χνάρια τους πάνω μου
και δε λείπουν.
Δε λείπεις ποτέ, όταν έχεις υπάρξει.

Ο κόσμος σου
περιορίζεται μόνο από την εικόνα σου γι΄ αυτόν.
Γι’ αυτό να προσέχεις…