Εσύ που δεν έφτασες ποτέ

Είμαι σίγουρη πως κάποτε ξεκίνησες για να με βρεις.
Μόνο που δεν ξέρω τι έγινε στην πορεία.
Πήρες τις σκέψεις σου αγκαλιά,
ξαπλώθηκες φαρδιά πλατιά
σε όσα σε κρατούσαν μακριά μου,
και ίσως κάπου εκεί να ξεχάστηκες.

Είναι εύκολο, και μερικές φορές αναγκαίο
– ώστε να συνεχίσει ο κόσμος να γυρνά –
να πείθεσαι από τις διαφορές
και οι ομοιότητες να σου ξεφεύγουν.

Έτσι κι εσύ, ίσως να γέμισες τη βαλίτσα σου
με τα λάθος ρούχα, για τη λάθος εποχή.
Να προετοιμάστηκες για χειμώνες και κρυοπαγήματα,
ενώ εδώ έχει μόνο άνοιξη
να σε περιμένει.
Κι έτσι όπως έκανες να μπεις σε έδαφος,
που είχες φτιάξει στο μυαλό σου για εχθρικό,
να ένιωσες πως σ’ εξαπατούν
με τα όσα αντίκρισες
και ν’ αποφάσισες να γυρίσεις γρήγορα
πίσω.

Όμως δεν πειράζει, γιατί πάντα θα έχεις κάπου να επιστρέψεις.
Και είναι σπουδαίο πράγμα
η επιστροφή
να μην είναι μία έννοια αφηρημένη.

Μόνο λυπάμαι
που δεν ήσουν μόνο εσύ
που ένιωσες
πως ίσως και να εξαπάτησες τελικά
τον εαυτό σου …

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s