O κουβαλητής

Πιστεύω πως την αγάπη
την κουβαλάς πάνω σου.
Είναι κάπως
σαν να κουβαλάς το φεγγάρι.

Φέρε στο μυαλό σου, σε παρακαλώ, έναν άνθρωπο
να κουβαλάει το φεγγάρι στην πλάτη του.
Τη σελήνη, όχι οποιοδήποτε φεγγάρι.
Ξέρω ότι ίσως να μην έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο αλλά,
κάνε μου αυτή τη χάρη,
φαντάσου έναν τέτοιο άνθρωπο..
και πες μου
θα σου ήταν εύκολο να μην τον προσέξεις;
Να περάσει απαρατήρητος;
Ή αν ποτέ σου τύχει να τον δεις,
έπειτα να τον ξεχάσεις;
Κι αν έκρυβε λύπη, κι αν έκρυβε στενοχώρια,
τάχα θα γινότανε αυτό που κάνει
λιγότερο θαυμαστό;

Κράτα λοιπόν αυτή την εικόνα στο μυαλό σου
κι αν σου συμβεί ποτέ,
να θες να ξεχάσεις,
να μη θυμάσαι από που βαστάνε οι λέξεις,
να νιώθεις πως σου κλέψαν όλες τις στιγμές
μέσ’ απ’ τα χέρια
με μιας,
να λυπάσαι και να μένεις μόνος,
φέρε ξανά την εικόνα αυτή στο νου σου και πες..

Δεν είμαι αυτός που έχασε.
Είμαι αυτός που κουβαλούσε το φεγγάρι
για να φωτίζεται ο ουρανός σου.

Ένδειξη ζωής

Δεν επιστρατεύεται η λογική
σε μέρη που η καρδιά δεν έχει πάει.
Αν προσπαθείς να προσεγγίσεις την αλήθεια σου,
θα πρέπει ίσως πρώτα να την αφήσεις να σε προσεγγίσει εκείνη.
Γιατί στα μεγάλα σχέδια συνήθως μόνοι μας πνιγόμαστε,
αφού ξεχνούμε πως πάντα στο τέλος
οι μικρές μόνο ανάσες
θα είναι αυτές
που θα μας κρατήσουν στη ζωή.
Και αυτές που θα αποτελέσουν
ένδειξη της.

Ανακοινωθέν

Παρακαλείται όποιος έχασε τη φωνή του
στα περίχωρα της καλής θέλησης και του αλησμόνητου
να επικοινωνήσει άμεσα με το διασυνοριακό κέντρο της περιφρόνησης.
Ο θυμός που αφήνει πίσω του
κινδυνεύει να φέρει στα μέτρα του την αγανάκτηση
και να τα κάνει όλα άνω κάτω στις γειτονιές της υγειούς έκφρασης
και ανθρώπινης αδυναμίας.
Ζητείται επειγόντως να επαναπροσδιορίσει τους λόγους του
για να μη μετατραπεί το ευάλωτο που κρύβει
σε πλάσμα αγνώριστο και αταίριαχτο
με το χώρο από τον οποίο προέκυψε.
Σε διαφορετική περίπτωση, το κέντρο μας
είναι αρμόδιο να αναλάβει δράση
προς αποκατάσταση της ισορροπίας.
Επαναλαμβάνω…

Εσύ που δεν έφτασες ποτέ

Είμαι σίγουρη πως κάποτε ξεκίνησες για να με βρεις.
Μόνο που δεν ξέρω τι έγινε στην πορεία.
Πήρες τις σκέψεις σου αγκαλιά,
ξαπλώθηκες φαρδιά πλατιά
σε όσα σε κρατούσαν μακριά μου,
και ίσως κάπου εκεί να ξεχάστηκες.

Είναι εύκολο, και μερικές φορές αναγκαίο
– ώστε να συνεχίσει ο κόσμος να γυρνά –
να πείθεσαι από τις διαφορές
και οι ομοιότητες να σου ξεφεύγουν.

Έτσι κι εσύ, ίσως να γέμισες τη βαλίτσα σου
με τα λάθος ρούχα, για τη λάθος εποχή.
Να προετοιμάστηκες για χειμώνες και κρυοπαγήματα,
ενώ εδώ έχει μόνο άνοιξη
να σε περιμένει.
Κι έτσι όπως έκανες να μπεις σε έδαφος,
που είχες φτιάξει στο μυαλό σου για εχθρικό,
να ένιωσες πως σ’ εξαπατούν
με τα όσα αντίκρισες
και ν’ αποφάσισες να γυρίσεις γρήγορα
πίσω.

Όμως δεν πειράζει, γιατί πάντα θα έχεις κάπου να επιστρέψεις.
Και είναι σπουδαίο πράγμα
η επιστροφή
να μην είναι μία έννοια αφηρημένη.

Μόνο λυπάμαι
που δεν ήσουν μόνο εσύ
που ένιωσες
πως ίσως και να εξαπάτησες τελικά
τον εαυτό σου …

Τα περιγράμματα

Έπιασα τη σκιά μου να μ’ ακολουθεί.
Δεν ήξερα αν ήμουν εγώ περισσότερο εκείνη
ή εκείνη περισσότερο εγώ.
Ήθελα να μου γυρίσω την πλάτη
και να το βάλω στα πόδια.
Να τρομάξω το επίπεδο,
να περιμαζέψω όλες τις αναλογίες,
από παντού,
και να σβήσω την καύτρα τους πάνω της.
Να ταρακουνήσω το μικρό μας πλανήτη από το μικρό του σύμπαν,
και να φορέσω φερμουάρ στον ουρανό του.
Να ξεκρεμάσω τον ήλιο και να τον κρύψω στη θάλασσα.

Και να ρωτήσω στ΄αλήθεια ποιος
μας έμαθε
πως εκεί που τελειώνουμε εμείς
είναι το κάπου που οι άλλοι
μπορούν ν’ αρχίσουν;

Να φορέσω κουρτίνες στα σύνορα,
να τα στολίσω με όσα έχω κλέψει από εσένα,
για να έχω κι εγώ κάπου κάπου
κάτι να θυμίζει
πως η κοντινότητα
δεν είναι
μία έννοια παγωμένη.

ΒΡΕΘΗΚΕ

Βρέθηκε ζευγάρι ακατέργαστων ναι, σε σχήμα καρδιάς, στην περιοχή Ελπίδας, οδός Υπόσχεση και Ονείρου γωνία. Ο ιδιοκτήτης τους φαίνεται να τα άφησε ασυνόδευτα, καθώς βρέθηκαν να τον περιμένουν υπομονετικά.

Δεν υπάρχουν σημαντικά ίχνη φθοράς, εκτός ίσως από ένα μικρό σημάδι καύτρας στον δεξί καρπό του ενός και μια λεπτή αμυχή στο αριστερό μάγουλο του άλλου… Ο δεσμός που τα ένωνε με τον ιδιοκτήτη τους φαίνεται να έχει από καιρό κοπεί – απλώς αυτά δεν το πήραν χαμπάρι.

Η ηλικία τους είναι αδιευκρίνιστη, αν και υπάρχει μια μικρή υπόνοια σε σχέση με το πόσος καιρός τους απομένει. Είναι φιλικά με τους ξένους και η οικειότητα μοιάζει να τα πολλαπλασιάζει. Αδυνατούν να συνυπάρξουν στον ίδιο χώρο με οτιδήποτε τα τρομοκρατεί – μια τέτοια συνάντηση τα μετατρέπει αυτομάτως σε όχι.

Δίνονται σε όποιον διατίθεται να τα διατηρεί ζεστά, ακόμα και σε περίοδο απουσίας του.

Υποσημείωση 1: Θερμή παράκληση: Αν πρόκειται να δώσετε τα ναι σας σε κάποιον, μη τα αφήνετε στο κρύο να σας περιμένουν. Ίσως βρεθεί κάποιος, πιο έξυπνος από εσάς, και τα στρέψει εναντίον σας.

Το πιο πολύ του τίποτα

Με το «Περισσότερο»
Με το «Πιο πολύ»
Με το «Ακόμη ένα»
Με το «Θέλω εκείνο»,
αλλά «Ίσως και λίγο από τ’ άλλο»
Να δούμε τι θα καταλάβετε
εσείς του «Θέλω τα πάντα»,
αλλά «Ίσως και τίποτα»
.