Η αξιοπρέπεια του χώρου

Η μεγαλύτερη πίκρα έρχεται
όταν εκεί που πηγαίνατε μαζί
πας πια μόνος.
Ξέροντας πως κανέναν δε θα βρεις,
δεν είναι αυτό που σε αποθαρρύνει.
Είναι η πυκνότητα των όσων θα είναι εκεί,
όσο εκεί δε θα υπάρχει τίποτα.
Κι αν κάποιοι διάλεγαν ονόματα
θα έλεγαν ‘Μου λείπεις’.
Όμως δεν είναι αυτό,
είναι η αξιοπρέπεια ενός χώρου που πονάει,
που έμεινε μόνος εκεί που κάποτε ήταν παρέα,
που κάποτε είδε το φως και τώρα γυρνάει στο σκοτάδι.

Στα σκοτεινά πολύ επηρεαστήκαμε, όμως εδώ δεν έμεινε τίποτα να σε θυμίζει.
Εσύ ακόμα ψάχνεις τα χρώματα και κατηγορείς το φως για όσα δεν βλέπεις.
Όμως καρδιά μου τα χρώματα δε σου τα δίνουν,
τα επινοείς
για να δραπετεύσεις από όσους χώρους μέσα σε κλείσαν
οι απουσίες όλων εκείνων.

Advertisements